The Little Prince

هشیاری

2010-12-22T11:08:00.000+03:30

خرابی من از سختی گل بود یا لرزش دستان تو؟!

نمی دانم ای سازنده!

تنها می دانم

دیگرمرا با باغ های انگورت کاری نیست

من هنوز مست آن سیب نیم خورده ام که فرشتگانت از رشک، گاز زده بودند

تو

2010-08-18T08:38:00.000+04:30

خورشید فرومی رود

که فردا برای تو برآید بانو

این یک شعر عاشقانه نیست

نشان به آن نشان که هزار خورشید در نگاه تو زندانی است...

امید

2010-08-08T08:50:00.000+04:30

پیش از شکستن

2010-07-19T10:59:00.000+04:30

چه تنها شده ام

امشب

بانو

امشب

پشت پنجره چیزی نیست

شده است آینه ی سقف

به کتاب هایم هم

- خواندن نمی دانم امشب -

امیدی نیست

با من گریه می کنی؟

نه!

تاب اشک تو را ندارم بانو

گرچه لبخندت نیز آرامم نمی کند امشب

تنهایم بگذار

امشب مهربانی تو کار دست دلم می دهد

چقدر بی خاطره ام

آن وقت ها هم شب بود

آن بالا ماه بود

و تو نزدیک تر بودی

صدایم به تو می رسید

چشم هایت را بهتر می خواندم

این همه تنها نبودم

این همه

آدم دور و برم نبود

چشم هایم

چشم هایم بانو

می سوزند

تنهایم بگذار

تنهایم...

بانو

تماشا

2010-06-23T08:19:00.000+04:30

پنجره ها

همه نزدیک

پشت هر پنجره

یک کودک

من

همیشه در زندان

یادت هست بانو

می گفتی:

"زندانبان همیشه زندانی است"

آرزو می سازم

رویا می بینم

می گریم

قاتی خاطره هایی می شوم که از من خالی است

گاهی در حسرت یک پنجره می میرم

خسته ام از این همه

دیدن

چه کسی
چه کسی می داند بانو؟!

کیمیاگر- 2

2010-06-21T09:33:00.000+04:30

اما بعضی از آنها کمی بیشتر وقت می برد که بیدار شوند.پسر یک به یک آنها را با نام خواند و با عصایش تکان داد.او همیشه اعتقاد داشت که گوسفند ها می توانند زبانش رابفهمند. پس، گاهی بخش هایی از کتاب هایش که احساسی را در او برمی انگیخت، برایشان می خواند یا زمانی دیگر، از تنهایی و شادی یک چوپان در دشت ها برایشان می گفت. گاهی اوقات که ازروستایی می گذشتند، چیزهایی که درآن دیده بود را برایشان توضیح می داد.

اما در چند روز گذشته او تنها از یک چیز برایشان حرف زده بود: یک دختر؛ دختریک بازرگان که در روستایی که حدود چهار روز دیگر به آنجا می رسیدند، زندگی می کرد. او تنها یکبار، سال پیش به آن روستا رفته بود.بارزگان صاحب مغازه ی خشکبار بود و همیشه می خواست که پشم گوسفندان در حضورش چیده شود، چرا که نمی خواست گولش بزنند. دوستی درباره ی مغازه به او گفته بود و او گوسفندانش را آنجا برده بود.

پسر به بازرگان گفت:" من احتیاج دارم کمی پشم بفروشم".

مغازه شلوغ بود، و مرد از چوپان خواست که تا بعد ازظهر صبر کند. برای همین پسر روی پله های مغازه نشست و کتابی از کیسه اش در آورد.

" نمی دانستم چوپان ها بلدند بخوانند." این را صدای دختری پشت سرش گفت.

دختر از نوع دختران منطقه ی اندلس(1) بود، با موهای سیاه لخت، و چشمانی که فاتحان شمال افریقا(2) را تداعی می کرد.

" من اغلب از گوسفندانم بیشتر از کتاب ها یاد می گیرم" او این گونه پاسخ داد. در طول دو ساعتی که آنها صحبت کردند، دختر به او گفت که دختر بازرگان است، و از زندگی اش در روستا گفت، اینکه در روستا هر روز مثل روزهای پیش است. پسر برای او از ییلاقات اندلس گفت و خبرهایی از شهر هایی که در آنها توقف کرده بود. این نسبت به حرف زدن برای گوسفندها تغییر دلپذیری بود.

----------

1- Andalusia

2- Moorish conquerors

فروریختن یک کوه

2010-06-09T08:37:00.001+04:30

- دست های من بی پایان است بانو...

- افسوس!

نگاه نزدیکی داری شازده!

کیمیاگر- بخش نخست

2010-06-07T09:28:00.001+04:30

پائولو کوئیلو خیلی زود در ایران هم مانند دیگر جاهای دنیا شناخته شد، گرچه ایرانی ها به خاطر برداشت هایی که از کتاب های مولوی داشت و در کتاب هایش به آنها اشاره نکرد، از او رنجیدند. این برگردان نسخه ی انگلیسی کتاب Alchemist با ترجمه ی Alan R. Clarke است.

نام پسر سانتیاگو(1) بود.گرگ و میش به تاریکی می زد که پسر با گله اش به کلیسای متروکه ای رسید. سقف مدتها پیش فروریخته ، و چنار تنومندی در جایی که زمانی محل نگهداری اشیای مقدس بود روییده بود.
تصمیم گرفت شب را آنجا بگذراند. مطمئن شد که همه ی گوسفندها از در مخروبه وارد شدند، سپس چند تکه تخته در مقابل آن قرار داد تا گله در طول شب سرگردان نشود.گرگی در منطقه نبود، اما یک بار حیوانی شب هنگام گم شده بود و پسر مجبور شده بود تمام روز بعد را به جستجویش بگذراند.
کف زمین را با کتش جارو کرد وبا کمک کتابی که به تازگی خواندنش را تمام کرده بود، به جای بالش، دراز کشید.با خودش گفت که باید خواندن کتاب های قطورتری را شروع کند: آنها دیرتر تمام می شوند، و بالش های راحت تری می سازند.
هنوز تاریک بود که بیدار شد و نگاه کرد، او توانست ستاره ها را از میان سقف نیمه ویران ببیند.
با خودش فکر کرد، می خواهم کمی بیشتر بخوابم. آن شب همان رویای هفته ی پیش را به خواب دیده بود و یک بار دیگر پیش از آن که به پایان برسد، بیدار شده بود.
برخاست ، عصایش را بالا برد و شروع کرد به بیدار کردن گوسفند هایی که هنوز خواب بودند. او می دانست ،کمی پس از بیدار شدنش، بیشتر گله اش نیز به حرکت در می آیند. گویی نیرویی اسرارآمیز زندگی اش را با زندگی گوسفندانی که دو سال گذشته را با آنها گذرانده بود و آنها را به جستجوی غذا و آب میان ییلاقات رهبری کرده بود، پیوند می داد.زیرلب گفت" آنها جوری به من عادت کرده اند که برنامه ی زمانی مرا می داند".لحظه ای به فکر فرو رفت، دریافت که ممکن است جور دیگری باشد: او دارد به برنامه ی زمانی آنها عادت می کند.

-----------

1- Santiago

زندگی

2010-05-19T10:03:00.001+04:30

این مطلب را به دعوت استادم انسان بزرگ
و براساس فراخوان رهروزندگی وبلاگ رودرانر نوشتم.

آره، من می شناسمش، خودشه.همون چشم ها، همون نگاه.با سرعت به من نزدیک می شد. هیجان زده بودم. چیزی توی دستش بود.
یکباره، کلی خاطره برام زنده شد. هنوز یه بچه بودم با دو خواهر و یک برادر دیگه! با پدرش اومده بود.یه پسربچه ی کوچیک با موهای طلایی بلند، و چشمای براق و کنجکاو. راستش یادم نیست چی پوشیده بود. اخه ما خانوادگی به چشم ها و نگاه ها علاقه مندیم. چشم ها همه چیز آدم ها را رو می کنه! فک کنم واسه همین از این عینک سیاه ها میزارن. یک کاسه ی کوچیک دستش بود. گوشت و استخوان ته مونده ی غذا. پدرش گفت:«نترس، برو جلو». و پسرک آروم جلو اومد. با نگاهی مهربان و کمی ترس کودکانه آروم کاسه را خالی کرد جلوی نگاه من. یه نگاه بهش انداختم و شروع کردم به خوردن. بقیه هم اومدن.برادر خواهرامو میگم. پسرک می خندید. بالا پایین می پرید. به ما نگاه می کرد بعد به پدرش و مرتب می گفت:«بابا میخورن! بابا میخورن! من بهشون غذا دادم»«آره پسرم»...
دیگه خیلی بهم نزدیک شده بود. خواستم دمم را تکون بدم، بهش بگم که می شناسمش که یکباره پهلوم تیر کشید. نگاه کردم دیدم سنگ دوم هم داره میاد. یک کم عقب رفتم و با چشمای خیره نگاش کردم. اما سنگ بعدی اومد. فک می کنم آدم ها نگاه ها تو خاطرشون نمی مونه. آروم فرار کردم و چند بار رومو برگردوندم عقب.اما باز هم دنبالم بود. اینقد غرق نگاش شده بودم که متوجه دو تا بچه ی دیگه ای که همراش بودن نشده بودم. هنوز دنبالم می دویدن. با سر و صدای انسان های شکارچی اولیه! سنگ بعدی او مد. جاخالی دادم. دیگه بی خیال پشت سر شدم. با تمام وجودم شروع کردم به دویدن. خیلی دور شده بودم. دیگه صداشونو نمیشنیدم. رفتم پشت یه تپه ی کوچیک دراز کشیدم. نفس نفس می زدم. تمام بدنم درد می کرد. شروع کردم به لیسیدن زخمام. یکی از سنگها بد جور پهلوم را خراش داده بود. چشمامو بستم. شاید بتونم اینجا کمی استراحت کنم.
خاطره ها دوباره اومدن سراغم...
آروم توی کوچه راه میرفتم که یه پسر بچه منو دید. من نگاهش کردم. پسر بچه شروع کردن به گریه کردن ودویدن. من دنبالش رفتم. می خواستم بگم ... گرچه می دونستم اون زبونمو نمی فهمه. اما ما خانوادگی عاشق بازی کردنیم. اون می دوید و من هم دنبالش با سر و صدا و شادی. که یکباره سنگی بهم خورد. پسربچه خودشو انداخت تو آغوش پدرش. نفس نفس میزد. دلم به حالش می سوخت.کمی دورتر وایسادم و دمم را تکون دادم. می خواستم بگم من کاری نکردم.« نترس پسرم. ترس نداره که. بیا این سنگو بگیر. بزنش. نترس. بزن». من گیج بودم و فقط نگاه می کردم. پسرک ترسون و لرزون یک سنگ زد اما افتاد جلوی پام. «محکمتر» و... سنگ بعدی خورد به پام. با ناله ای در رفتم. دیگه کنجکاوی فایده ای نداشت.
توی همین خیالات بودم که یکباره حس کردم. موهام داره خیس میشه. تا اومدم خودمو تکون بدم که آب موهامو بپاشم به اطراف، سوزشی عمیق را توی پشتم حس کردم. ترسیدم. کمی از تپه دور شدم. به بالا نگاه کردم. سه تا پسربچه بالای تپه می خندیدند. و دوباره باران سنگ. دوباره شروع کردم به دویدن. دیگه پشت سرم را نگاه نکردم. خیلی که دور شدم، برگشتم به سمت تپه. پسر بچه ها هنوزم بالای تپه بودن.

چند ماه بعد با یک ماشین تصادف کردم. یک پامو از دست دادم. شدم یک سگ شل.

حالا یه گوشه نزدیک خونه های آدم ها درازمی کشم.یه روز یه دختر بچه با مامانش اومد و ته مونده های غذاشو برام آورد. یه روز هم یه پیرزن... .

میگن این روزابا تفنگ افتادن به جون سگ ها. شهرداری جایزه گذاشته...

نفر دوم

2010-05-18T08:39:00.001+04:30

از وقتی به خاطر دارم، همیشه یه دوست نزدیک در زندگی ام داشته ام.
هیچ گاه خیلی تنها نبوده ام؛
و هر وقت هم تنها شده ام، خیلی زود کسی در مسیر زندگی ام قرار گرفته است.
و خوشبختانه همه، دوستانی بوده اند که همیشه می شود رویشان حساب کرد.
با وجود این همیشه یک مشکل بزرگ وجود داشته است
مشکلی که فهمیدنش وقت زیادی از من گرفت
قضیه خیلی هم پیچیده نیست
هر وقت خواسته ام لباس یا عطر بخرم دوستی داشته ام که در این باره خیلی از من آگاه تر بوده است.
هر وقت خواسته ام در زمینه ی کاری ام گامی بردارم، دوستی داشته ام که بتوانم از او کمک بگیرم.
هر وقت خواسته ام به فلسفه ی زندگی ام بیندیشم، یک دوست فیلسوف داشته ام.
هر وقت دنبال پول در آوردن بوده ام، یک دوست تاجرپیشه با طرح های جالب داشته ام.
و همین طور خیلی چیزهای دیگر...
راستش من توی خیلی از این چیزها خودم هم خوب هستم؛
- حتا گاهی بهتر از دوستانم -
اما همیشه به دوستانم اعتماد کرده ام.
همیشه نفر دوم بوده ام.
آنقدر که نفر دوم بودن جزیی از شخصیت من شده است.

دوست داشته ام شاگرد دوم باشم!
اگر توی جمعی خواسته ام حرفی بزنم، همیشه منتظر بوده ام که نفر اول حرفش را بزند تا نوبت من برسد.
همیشه فکر کرده ام یک معاون از یک مدیر بهتر است و توجیه کرده ام که مسؤولیت کمتری دارد.
و باز هم همین طور خیلی چیزهای دیگر...

حالا من مشکلم را فهمیده ام و برای خودم نسخه نوشته ام:

خود خواه باش

ت ن ه ا ی ی

2010-05-12T08:02:00.002+04:30

.
تنهایی
نواختن موسیقی دستان خویش
چشمان بسته
بی قراری سرانگشتان
مو ج های در هم آمیخته ی صدا
هوا دورتر
دیوراها دورتر
پنجره ها دورتر
.
پناه آورده ام به غار
از شکاف دیوار ها آب زبانه می کشد!
فرو خواهد ریخت
بگریزیم
پناه بریم به رود
گیرم که باران گونه ها مان را خیس کند
دست کم تن ها مان را درسته از آب می گیرند
.
شب
آتش بی قرار تر است
یا چشمان من
حکم
از این قرار نبود
تنهایی
چند نفس مانده تا تو
بانو
.

.

جیغ

2010-04-20T08:08:00.002+04:30

بگذار خود را بیاویزم از این درخت سیب
اینجا
درختان
همه
میوه ی ممنوعه می دهند

خوشبخت ها نمی دانند
دیگران
یا شاعرند
یا دیوانه
یا پیامبر

افسوس!
دست های این سه تهی است

بگذار خود را بیاویزم از این درخت سیب

تا این بار مرا آواره ی کدام سیاره کند
سرنوشتی که من و خدا و شیطان به اتفاق رقم می زنیم

-------
1- فیلسوف ها هم پیامبرند.

ترس

2010-04-18T09:25:00.000+04:30

دیروز موهایت
امروز دست هایت
...
از فردا می ترسم
فردا
شاید
نگاهت را نیز از یاد برده باشم

خواب

2010-02-28T13:21:00.002+03:30

چیزی به پایان نمانده است
همه پای چوبه های دار به انتظاریم
هیچ کس تقلایی نمی کند
افسراعدام دلش به حال من می سوزد
- تو خطای بزرگی نداشته ای. شاید بشود کاری کرد.
می رود...
من اما آماده ام
آرامم و منتظر
به گردنم فکر می کنم
و فشاری که طناب بر آن می آورد
طناب را می بینم و تار و پود به هم ریخته اش را
که برای فشردن گردنم تلاش می کند
بالاخره خواهم فهمید بعد از مرگم چه خواهد شد
کمی امید وار می شوم به ماندن بیشتر
بعد دوباره خیره می شوم به چوبه ی دار
از داشتنش حس خوبی دارم
پدر می گوید:
- خوش به حالش، مرگ خوبی داشت
آرامم
سبک تر می شوم
انگار همه چیز پای چوبه ی دار اتفاق نمی افتد
کنجکاوی تمام وجودم را فراگرفته
امیدوارم
چشم هایم هنوز ازگریه های دیشب گرم است
و انگار آنقدر خوابیده ام که هرگز خسته نخواهم شد
افسر اعدام دیرکرده است
باید جانشینی داشته باشد اینجا
به مرگم امیدوارتر می شوم
و به پس از آن بیشتر
چیزی به پایان نمانده است

پای چوبه های دار
همه به انتظاریم
همه امیدوار
...

دریا

2010-01-30T09:02:00.002+03:30

چیزی که مرا شاد می کند، وجودی است که در من نمی گنجد، پایان نمی گیرد، دوباره نمی شود و همیشه رازی برای شناختن دارد.

اگر کلید های پیانو بی انتها باشند...

2010-01-13T10:32:00.001+03:30

" وقتي چيزي شروع مي شود، بايد پايان هم داشته باشد. اين يه قانونه ، براي همه ، حتي خدا ! . . . اما خدا چون آغازي نداشته ، پاياني هم نداره . وقتي مي دوني كجا بايد بري ، تا كجا بايد بري ، احتياجي به پرسيدن نداري . وقتي مي دوني با چي سير مي شي و هدفت چيه ، اونوقته كه خودت زمان مرگ خودتو تعيين مي كني . وقتي مي دوني به پايان رسيدي ، ديگه ادامه نمي دي ، حتي اگه بدوني همه مي خوان ادامه بدي ، اونجا آخر كاره و تو برنده اي . تو خودت بازي خودت رو تموم كردي . وقتي با چيزي كه پايان داره زندگي كني ، وقتي به چيزي كه انتهايي داره فكر مي كني ، لذت مي بري و نمي خواي كه از اون فراتر بري ، مي خواي همون جا ساكن بموني ، بدون كوچكترين تكوني . اين خوشبختيه . وقتي تو كارت انتهايي نداري ، وقتي تو زندگيت پاياني نداري ، چطور مي توني داستان زندگيت رو بنويسي ، چطور مي توني آهنگ بسازي ، وقتي كيبورد پيانوت بي نهايت كليد داره . اين انسانه كه انتهايي نداره . براي كارهاش ، براي تلاشش و براي بهتر بودن"

"اين تويي كه بي‌انتهايي، و با اون كليدها آهنگي كه مي‌سازي بي‌انتهاست"

The Legend of 1900 by : Guiseppe Tornatore

[]

خسته ام
از آدم ها
آدم هایی که می آیند
و می روند
به آرامی
و به شتاب

[]
چه دنیای بزرگی!
خوانی گسترده برای شناختن!

پر از کوه ها و دشت ها
بابونه ها و شقایق ها و پامچال ها
بلوط ها وبنه ها
کفشدوزک ها و سنجاقک ها و شپ پره ها

و پر از آدم ها

آدم هایی که می آیند
و می روند
به آرامی
به شتاب

[]
دوباره برایم رویایی بساز
نگاهی
سکوتی
لبخندی
سلامی

مرا راهی کن
جایی دور از اینجا
دور از روشنی
دور از بیداری
دور از آدم ها
آدم هایی که می آیند
آدم هایی که می روند
آرام
شتابان

[]
I don't have enough time to know all the world
I don't have enough time to know you too
I have some time
Let me, spend it for you

[]
خسته ام
خسته ام بانو
از آدم ها
آدم هایی که می آیند
آرام
آدم هایی که می روند

شتابان...

First Day

2010-01-11T09:18:00.003+03:30

دو تا دست
دو تا پا
چشما، گوشا، بینی،...
خوبه
آره مثل اینکه همه چی درسته.

خوش اومدی
یه کم بزرگتره
یه کم سرده،
اما خب، آفتاب که در بیاد گرم میشی!
چشماتو آروم باز کن
نترس
فقط اولش ممکنه یه کم نور چشماتو بزنه
عادت می کنی
گشنه شدی
تشنه شدی
خودتو خیس کردی
فقط گریه کن.
الان یه خرده بامزه ای
بزرگتر که بشی ...
چی؟
عجله نکن
اره
راه هم میری
حرف؟
اره حرف هم میزنی
چی؟
وای چقد سوال می پرسی
نه
خیلی هم بزرگ نیس
خب خیلی چیزاش تکراریه
خودت می فهمی
یکی دیگه اومد
من باید برم
راستی دختری!
از کجا فهمیدم
خب جولابات صولتیه دیگه!

...

2010-01-05T08:17:00.001+03:30

Borders

2010-01-02T07:17:00.004+03:30

جایی فرسنگ ها دور از هر آبادی، دور از آدم ها، توی صحرای آفریقا!
آنتوان می دانست شازده کوچولو را کجا روی زمین پیاده کند
-
-
-
تصور کنید! شازده کوچولو از آسمون یکراست می افتاد جایی توی خاورمیانه مثلاً کابل، بغداد، غزه ، یمن یا تهران...
اون وقت...
شما فکر می کنید قصه ی شازده کوچولو چگونه می شد؟!

عشق

2009-12-12T08:11:00.001+03:30

1
مرا به صلیب دوختند
یک میخ دست راست
یک میخ دست چپ
یک میخ پاها
بگو دوستم می داری؟
زمزمه کردم: دوستت می دارم
نشانم بده
بی صدا گریستم
فریاد زد: رهایش کنید...

2
رها شده ام با صلیبی بر دوش
میخی در دست راست
میخی در دست چپ
میخی در پاها

Why

2009-11-10T08:45:00.003+03:30

I read
I write
I need , I need , I need ...

You know

I'm alone
I was alone
I will be...

No
No
No
...

I know
You know
I read
I write

I need , I need , I need ...

Color

2009-10-26T08:17:00.007+03:30

I am a soldier on a chessboard.
Can u change me with a king?

I am a cross bar man in a cross bar world.
I am white. World is black.
I am black. World is white.
We are both white.
We are both black.
Can u paint me red?paint it green?

2

2009-09-28T07:19:00.002+03:30

سبز

سفید

سرخ

آبی

تنها چشمان سیاه تو پیداست

اشک

ناله

فریاد

بمان

تنها نگاه آرام تو پیداست

چرا این همه بی قراری می کنید؟

من که خوبم

خوبم...

از آن بالا تهران چه شکلی است بانو؟

1

2009-09-19T10:02:00.001+04:30

دیگر چشم براه تو نیستم بانو!
بیایی
یا نیایی
دیر شده است
کودک مرده ام را رو به قبله خاک کردم
به رسم مسلمانی
اکنون به مهمانی کرم ها آمده ام
گوشت تازه
خون تازه
...

دوست داشتن...

2009-08-15T08:14:00.003+04:30

تو را نمی توانم اندازه کنم
نه با انگشتانم
نه با آغوش بازم
با این حال
دوستت می دارم
قد نفسم که در سینه حبس می شود
قد چشمانم که بسته می شوند
قد دستهایم که باز می شوند
قد عدد های در هم ریخته ای که بر زبانم می آیند
قد گفتن همه ی همه ی همه ی ...
و همه ی چیزهای خوبی که بعد از آن می آیند
ستاره های آسمان
درخت های زمین
خرده ریز های کمد مادربزرگ
و
اسباب بازی های خودم

شب

2009-04-29T07:43:00.002+04:30

دیشب به بغض چشمها گذشت و حسرت گونه ها
فکرش را بکن
میزبان سه تن باشی
بی خوابی و
دلتنگی و
خاطره!

حال من

2009-04-11T07:43:00.000+04:30

اشک ها همیشه جای لبخندها نمی نشینند
سکوت اما جانشین هر حالی است
...

برف

2009-01-21T10:06:00.007+03:30

فروغ

2009-01-04T15:20:00.020+03:30

گلایه

2008-12-16T08:56:00.002+03:30

آب
زمزمه
رود

من
زمزمه
اشک

تو
زمزمه
شعر

گذشت
گذشت
گذشت

من از گذشته ام خاطره ی یک رود بزرگ دارم
و این همه دلتنگم

رود با این همه خاطره چه فراخ دلی دارد

زمزمه های من نه رود می شود نه شعر
تنهایی مرا اشکهایم پر می کند

اشک زمزمه ی من است
شعر زمزمه ی تو

بانو
شعر تازه ای بگو
انسان به زمزمه هایش زنده است

طبیعت

2008-11-22T11:33:00.003+03:30

گاو زخمی را آب دادم
شیر گرسنه آمد
گاو زخمی را رها کردم
شیر گاو را خورد
سیر که شد خوابید
شیر را با تفنگم کشتم
من همه را دوست می دارم
خودم را بیشتر...

دخترک قرمزپوش

2008-09-20T09:32:00.005+04:30

وزیر رفاه و تامین اجتماعی و کودکان پرورشگاه!

تا طلوع آفتاب

غروب هزار ستاره دیدم با چشمان خویش

آفتاب که برآمد

ستاره ای نبود...

Knowledge

2008-09-02T10:19:00.003+04:30

I went
You stayed
We both made mistake
We did not know

طرح...

2008-08-19T07:46:00.002+04:30

واژه ها با نام تو هم قافیه نمی شوند
تو را باید میانه ی کلامم بیاورم
یا از ترسی کودکانه، پشت واژه های مرده پنهان کنم...

پایان...

2008-08-06T10:29:00.002+04:30

آهای دشت
پایان تو کجاست؟
آهای دریا
پایان تو کجاست؟
آهای آسمان
پایان تو کجاست؟

دشت گفت: من به کوه می رسم.
دریا گفت: من به ساحل می رسم.
آسمان گفت: من به افق می رسم.

بانوی من
پایان من کجاست؟

هیچ کجا پایان تو نیست انسان...

فال حافظ

2008-07-22T10:02:00.001+04:30

هش دار که گر وسوسه ی عقل کنی گوش
آدم صفت از روضه ی رضوان به در آیی

رقص ناتمام

2008-06-22T09:30:00.003+04:30

با همه ی سازهای من برقص
با همه ی سازهای من
برقص بانو

با چشمان بسته برقص
رو به آسمان
بگذار بنگرم حجم صورت ات را
زیر نور ماه

تمدن

2008-06-09T08:09:00.001+04:30

نان

2008-05-27T08:31:00.002+04:30

سرد است
تاریک است
می ترسم
دست هایم می لرزند
بگو
با این جنازه چه کنم؟

می خواهم همه جا باشم
می خواهم همه کس باشم
جای همه بگریم
جای همه بخندم
اینجا جای من خیلی تنگ است

من نان نمی خواهم
از خوشه های گندم بگذر

فریاد های من همه زمزمه می شوند
هیچ کس ترانه ی مرا از بر نیست
اینجا هیچ کس با من نمی رقصد

زمین را دوست نمی دارم
از خوشه های گندم بگذر

گرسنه می مانم
تشنه می مانم
زخم می خورم
کشته می شوم اینجا

می شنوی ؟
از خوشه های گندم بگذر

باور کن دست هایم می لرزند
من نمی خواهم
نه! من نمی خواهم
نمی خواهم خون برادرم را بریزم

پدر!
بیا گندمزار را فراموش کنیم
از خوشه های گندم بگذر

نوش دارو

2008-05-21T08:10:00.004+04:30

1
یک روز بر می گردم
شاید آن روز دیگر مرا نشناسی
بازوبندم را برمی دارم
یادت باشد
بر غریبه ای اگر خنجر کشیدی
نخست بازویش را ببینی
2
یادت رفت بازویم را نگاه کنی
مهم نیست!
امروز بازوبندم را نبسته ام
به نوش دارو نمی رسم
برمن نمازی بگزار.

شهر بانو

2008-05-13T07:47:00.004+04:30

صداي گام هاي تو را مي شناسم انگار
کيستي غريبه؟
از کجا مي آيي که نگاهت اين همه آشناست
به من بگو
کجا ديده ام تو را پيش از اين؟

از شهر سياه مي آيم
از شهر سفيد
از شهر راه آهن
از شهر معلق
مسافر شهر شطرنجي ام
با سه فرشته مي آيم از کنار رود بزرگ آرام

از شب شعر مي آيم ، از شهر قصه
از تابستان شرجي نفسگير، از دلهره ي شيرين پاييز ديدار

از شهر سکوت مي آيم
از شهر ناگهان فرياد

از پشت بام شب هاي داغ بيداري
از ميان دود و اشک و ماه
و زمزمه هاي شازده کوچولوي شاملو

از چهار راه شلوغ مي آيم
از کيانپارس روزهاي تعطيل

بوي قليان قهوه خانه ي پارک ساحلي مي دهم
دو سيب
نعناع
پرتقال
و صداي فرهاد که مي خواند
جمعه ها خون جاي بارون ميباره

با همهمه ي مرغ هاي دريايي مي آيم
براي خرده هاي نان

از شهر پيرمرد فالگير و قايق هاي عزادارغروب

غريبه نيستم
کودکي از کودکان گمشده ام
مسافري از مسافران شطرنجي شهر

با چشماني خيس مي آيم
از عشق و خاطره

از شهر تو مي آيم
دستمالي به من بده

بايد اشک هايم را پاک کنم بانو

باران

2008-04-23T10:58:00.002+04:30

بانوی من
ببین
پشت پنجره غوغایی است
قطره های پریده رنگ باران
خود را روی تیرگی آسفالت خیابان پهن می کنند
ماشین بی تفاوت، آب گل آلوده را به مسافر خسته می پاشد
مسافر هنوز هم از روی خط خطی های سفید زندگی های پاره را به هم می رساند

اگر بی خیال خط خطی ها می شد
بی خیال چراغ های رنگی
و بی خیال چتر سیاهش
شاید
ماشین ها اینقدر گستاخ نمی شدند

بانوی من می بینی
پشت پنجره غوغایی است
اما تنها قطره های پریده رنگ بی خیال همه چیز شده اند
خودشان را پهن کرده اند روی تیرگی خیابان
روی خط خطی ها
روی چراغ های رنگی
روی ماشین های بی تفاوت
حتا روی چتر سیاه مسافر

کاش من هم می توانستم خیس بخورم
خودم را پهن کنم روی تیرگی خیابان
و ببینم ابرها چگونه از آن بالاها فرو می ریزند

این گونه نگاه نکن
می دانم
می دانم
دیر شده است
خیلی دیر
حتا از این شیشه های شفاف هم نمی توان گذشت
از پنجره نمی توان گذشت
خوب می دانم بانوی من

اما از پنجره ام نمی توانم بگذرم
انگار بیشتر پشت پنجره بوده ام
همه چیزم را پشت پنجره جا گذاشته ام
باید اسباب بازی هایم را بردارم
شاید هنوز یک قاب بی شیشه باشد
شاید چند قطره ی پریده رنگ این سوی پنجره افتاده باشد
بانوی من
بانوی من
بانوی من...

رهایی

2008-04-14T08:51:00.002+04:30

جان در قفس
دل در قفس
تن در قفس
به رهایی چه امیدی است؟
به خون می نشیند جای شبنم ، گل
صبحگاهان لخته می بندد بر گلبرگ های پریده رنگ
چگونه نفس بکشد گل رنجور با دهان بسته
خود غنچه اگر بود، امیدی به شکفتن بود
پرپر می شود گل به شکفتن دوباره

افسون باد همه را مست فراموشی کرده
گل ها همه در خوابند در باغ
با لخته های خشکیده ی خون بر تن
گبرگ ها نمی دانند بر ساق کدامین گل سوارند
آن ها نام گلشان را هم نمی دانند
و به شاپرکی که گفت " گل را شما می سازید" خندیدند

بیچاره شاپرک مرد
و گل ها که شیون نمی دانند
هنوز هم می خندند
با دهان باز
با لخته های خون بر تن...

جدايي

2008-03-28T09:56:00.000+04:30

گفت: هیچ کس مثل من نیست‌‌ برو
هیچ دل سنگ تر از این دل من نیست برو
عجب از لب خندان و دیده ی تر دارم
ای دل! جنس تو از گل من نیست برو

براي بهار

2008-03-26T08:46:00.004+04:30

خسته ام
خسته ام بانو
چگونه باور کنم؟
به من بگو
آیا این دست های مرده دوباره سرشار خواهد شد؟
آیا دوباره تپش های قلبم با صدای نفس هایم همگام خواهد شد؟
آیا اندوه سال های بی کسی فراموشم خواهد شد؟
سال های بدون کودکی
سال های بهارهای خاک گرفته
و تابستان های شور
سال های خزان های ابدی
و زمستان های نا امید
گفتی بهار می آید
به من بگو
بهار با هزار رنگ روشن و شاد هم که بیاید
با تن خسته ی من چه خواهد کرد؟

یاد ت هست؟

چند بهار آمد و رفت!

و من هنوز
کودک مرده ی خویش رادر آغوش دارم

جاده ای که نشانم دادی
مرا به جایی نمی برد
و نشانه های تو بیشتر سرگردانم می کند

خسته ام بانو
خسته
کاش می توانستم کودک مرده ام را رها کنم
اما هنوز هم چیزی در نگاه سردش می درخشد
گرچه باران ستاره نیست
اما خدا می داند
شاید...

شاید سهراب مرا هم امید بخشایشی باشد

دنیا

2008-03-15T12:55:00.000+03:30

مسافر کدام قصه ای؟

مسافر کدام قصه ی کودکانه ای بانو؟

اینجا کودکان آرام می میرند

غرقه در خون

بی بدرقه ی شیونی یا نم اشکی از پی

بانوی کدام قصه می شوی

که پادشاهان جز به خون سیراب نمی شوند

و جز بر خاکستر نمی خوابند

بانو! به من بگو

اهورا را بر کدام آتش سجده کنم

که بوی باروت و لخته ی خون و پاره ی تن ندهد

به کدام قبله رو کنم

که اهریمنی در برابر وسوسه ام نکند

دست به دامان کدام فروهر شوم

که اهریمن زاده ای کمرش را به خنجری از پشت میهمان نکرده باشد

بانو

بانو

بانو

به من بگو!

مسافر کدام قصه ی کودکانه می شوی بانو؟ ...

سکوت

2008-03-13T10:05:00.000+03:30

همه چیز در سکوت اتفاق می افتد

چشم براه پاسخ پرسش های بر زبان نیامده

باور عشق های خیالی

حقیقت این است

همه چیز در سکوت اتفاق می افتد

فریاد های خاموش پشت التهاب یک نگاه

آدم های پیچیده در پتوهای کهنه بر سردر مغازه های بسته ی شب

و پاره های فاسد تن میان کشتارگاه های جنگ

پایان هر صدایی سکوت می آید

و سکوت آغازی است پی در پی

همه چیز در سکوت اتفاق می افتد

انسان ها درسکوت می خورند

در سکوت می خوابند

و در سکوت می میرند

روی سنگ گور نامی است که روزگار آن را محو خواهد کرد

همه چیز در سکوت اتفاق می افتد...

بانو

2008-03-11T11:17:00.000+03:30

بخواب بانوی خسته ی من
بخواب بانوی جوان من

صدای نفسهایم خواب بانو را شکست
بانو با لباس سفید بلند پرچینش به پیشواز من آمد
با چشمانی که باران ستاره بود
با دستانی که نشان آفتاب داشت
کف، قرص و هر انگشت ستیغی، آفتابی به تمامی

بخواب بانوی خاموش من
بخواب بانوی کوچک من

عشق در چشمان بانو لغزید
هوس ریختن داشت
مرا به نام خواند و رفت
با رخت سپید لرزان در بادش
با باد رفت بانو
پیشاپیش باد

بخواب بانوی کوچک
بخواب فرشته ی کوچک خوشبختی

نگاهم هنوز به دنبال باد است
و هنوز می ترسم لرزش نفسهایم خواب تو را بشکند
بانوی چشمان پرستاره

بخواب بانوی خسته ی من
بخواب بانو
بخواب